Overschaduwd
Over de etappe overwinning van Jos van Emden
Daar stond hij. Tranen in z’n ogen. De blijdschap spoot uit al z’n poriën. Eindelijk. EINDELIJK! Het was ‘m gelukt. Eindelijk een keer een tijdrit winnen in een grote ronde. Op een podium heb ik nog weinig renners zo intens gelukkig de kussen van de rondemiss in ontvangst zien nemen. Jos van Emden wel.
Meerdere keren al reed hij top 10 in individuele races tegen de klok. Van prologen tot tijdritten. Een keer kwam hij ook een rit in lijn in de top 10. Maar nooit op het hoogste schavot.
En toen was het 28 mei 2017. De dag die hij al heel lang had omcirkeld in zijn planning. Die dag moest het gebeuren. Aankomst in Milaan, bij de beroemde ‘Duomo’. Daar ging Van Emden schitteren. En zo geschiedde.
Maar toch. Toch wordt dat moment een beetje van hem gepikt. Wat heet.
Terwijl van Emden zijn tranen en emotie nauwelijks de baas is, staat een tentje verder een andere Nederlander ladingen pers te woord. Ook die Nederlander kan zijn emoties maar moeilijk baas, maar is een stuk ingetogener.
Tom Dumoulin wint als eerste (en tot nu toe enige) Nederlander ooit de Giro d’Italia. Van etappe winsten tot poepen in de berm. Alles kwam voorbij. Ook de afsluitende tijdrit, waardoor Dumoulin zijn tijdritkracht kan laten zien. Die rit lijkt voor hem neergelegd.
En voor Jos. Want Dumoulin wint dan wel het eindklassement, maar de regerend Nederlands kampioen en latere wereldkampioen tijdrijden (in datzelfde jaar in Bergen, 2017) krijgt netjes klop van Van Emden. Hij zet ‘m op 15 seconden.
En terwijl de Nederlandse kranten en andere media volop aandacht hebben voor Dumoulin, speelt van Emden de tweede viool. Hoewel hij met liefde speelt, zal hij toch stiekem hebben gedacht: verdomme, Tom, waarom gun je mij dit niet?
Het is vergelijkbaar met twee bekende personen die op dezelfde dag overlijden. Waar heel Nederland 2 november 2004 koppelt aan de moord op Theo van Gogh, zal wielerminnend Nederland eerder Gerrie Knetemann aanhalen.
Er zijn vast vele voorbeelden te vinden.
Maar voor nu is het even aan Jos. Aan zijn finest moment op 28 mei 2017. Dat we dat met z’n allen nooit vergeten. Lees het artikel van Tom Streefland nu op Het is Koers!